شخص و زمان که تاکنون در ارتباط با زاویه دید مورد بحث قرار گرفت، در قلمرو دستور زبان هستند. به عبارت ديگر، ويژگي افعال به حساب مي آيند. عامل مهم دیگری که اهمیت زیادی در حفظ انسجام در زاویه دید دارد ولی جزء دستور زبان نیست لحن است. لحن شیوه ای از گفتار یا نوشتار است که نشانگر نگرش گوینده یا نویسنده است. به علاوه، دارای انواع مختلفی است و اتخاذ هر کدام از آن­ها نوع متفاوتی از متن را تولید می­کند. لحن می­تواند دوستانه یا غیردوستانه، جدی یا طنزآمیز، مستقیم یا غیرمستقیم، و رسمی یا غیر رسمی باشد.

نکته مهمی که باید به خاطر سپرد این است که لحن باید متناسب با فکر مرکزی پاراگراف بوده، تا انتهای پاراگراف و حتی در کل نوشته همانند جنبه های دیگر زاویه دید تغییر نکند. نویسندگان متبحر می­توانند نتایج خوبی از تغییر ناگهانی لحن به دست آورند. در مثال زير لحن در جمله اول كاملاً جدي به نظر مي رسد و شبيه لحن اخبار سراسري تلويزيون است؛ ولي از جمله دوم به بعد به لحن طنزآميز تبديل مي شود.

 سفير چين در تهران گفت: «ايران نبايد در مورد رأي مثبت چين به قطعنامه عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران به ظاهر آن توجه كند.» در همين رابطه كارشناس باطن‌شناسي «دوربرگردان» گفت: ژي تي آئو مايو هيشي بينيانگ فويو ماكايا شينزو ... (از دو هزار كلمه بعدي به علت ضيق جا، وقت و حوصله، صرف‌نظر شد) يعني: «داداش ما رو گرفتي؟ اگر مي‌خواستيم به باطنش توجه كنيم كه الان بايد حضرتعالي رو اخراج مي‌كرديم. نسناس!»

اين متن در تاريخ 3/11/1385 از آدرس زير گرفته شده است: http://www.baztab.ir/news/57303.php

در هر صورت، بهتر است نویسندگان تازه­كار از تغییر لحن در نوشتار خود پرهیز کنند.